Volgende week is het weer zover, de Volvo Klassiekerbeurs. Ik kijk er alweer erg naar uit. Inmiddels rijden we alweer twee jaar met de 144 maar... de weemoed naar de tijd dat we een Amazon reden wordt steeds groter. Met name Maris en de kinderen vinden de blauwe Combi die we slechst twee jaar hebben gehad, de leukste auto ooit. Ik droom nog altijd over een P 1800 of een P 1800 ES. Ik heb vandaag eerst maar weer
de poetsdoeken tevoorschijn gehaald, je weet maar nooit of er misschien nog een aantrekkelijke inruil mogelijk is. Terwijl ik dan zo bezig ben word ik op slag weer verliefd op deze prachtige 144.
Eigenlijk kan ik gewoon niet kiezen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten